مهندسی عمران ایران

به جرات می توان گفت امروز دیگر صنعتی سازی به مانند یکی دو سال پیش، واژه مهجور و نامانوسی که جز عده معدودی از اهالی عمران و ساختمان، سایرین چیزی از آن ندانند نیست.
علت این مساله هم البته روشن است؛ تلاش دولت برای نهادینه سازی فرهنگ استفاده از فناوری های نوین و حمایت از بخش خصوصی برای توسعه کارخانه های سازنده می باشد.
طول این دو عبارت، اگر چه به یک خط هم نمی رسد اما در واقع شاه کلیدی است برای گشودن قفل نیاز انباشته و روز افزون تقاضای مسکن.

می دانیم در طول سال هایی که از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی می گذرد، جمعیت جوان کشور نیاز به داشتن سرپناه را در راس انتظارات خود از دولتمردانی قرار داده که با رای خود انتخابشان کرده است.
حال اما سنتی سازی (نقطه مقابل صنعتی سازی) سرعت محدود و مشخصی دارد و این باعث می شود از پس برآوردن نیازی که حجم آن را 4 ، 5 میلیون تخمین می زنند، برنیاید. گذشته از این، سنتی سازی را در تمام فصول سال نمی توان ادامه داد و مصرف انرژی و دور ریز مصالح آن هم بسیار زیاد است.

به همین سبب است که امروز اقبال دولتمردان و فردا علاقه مردم و سازندگان، به بهره گیری از روش های نوین ساختمانی معطوف می شود؛ چرا که با صنعتی سازی می توان با کمک یک تیر، چند هدف را نشانه رفت. شاید اما مهم ترین هدفی که این تیر به خاطر آن از چله کمان رها می شود، پس از جوابگویی به تقاضای انباشته شده اصلاح الگوی مصرف انرژی نیز باشد. چه، صنعتی سازی جدا از این که در مرحله ساخت، صرف انرژی کمتری را به سازنده تحمیل می کند، در تحویل به خریدار و بهره برداری نیز اتلاف انرژی کمتری را موجب خواهد شد.
بتن سبک گازی (هبلکس) یکی از مصالحی است که می تواند در صنعتی سازی ساختمان به صورت بلوک یا پانل استفاده شود. در استفاده آن به صورت پانل برای دیوارسازه ای و سقف ساختمان و حتی به صورت پانل نما کاربرد دارد و در ساخت پله ها نیز آن را به کار می برند.

لازم به ذکر است بتن سبک گازی یا همان هبلکس، وزنی حدود 20 درصد آجر فشاری را دارد و این خود حاکی از چرایی سبکی ساختمان ساخته شده با فناوری نوین (همان صنعتی سازی) در قیاس با ساختمان ساخته شده با شیوه سنتی است. افزون بر کاهش وزن، اما صنعتی سازی ویژگی های دیگر هم دارد که کاهش اتلاف انرژی در همه بخش ها یکی از مهم ترین آنهاست. برای مثال در ساخت و ساز سنتی، حجمی از مصالح مورد نیاز (نظیر آجر) در محل مورد نظر تخلیه می شود که افزون بر مستهلک شدن بخشی از آن در نتیجه انتقال و تخلیه، امکان تخمین درست میزان مورد استفاده آن را هم نمی دهد؛ این در حالی است که در صنعتی سازی به واسطه پیش مهندسی که قبل از اجرا صورت می گیرد، امکان دارد مصالح را با تخمینی بسیار نزدیک به واقعیت تامین و به محل اجرا منتقل کنند.

چنان که ذکر آن رفت، صنعتی سازی پس از اجرا نیز کاهش مصرف انرژی را به دنبال دارد. به طوری که اگر در یک ساختمان سنتی ساز در پایتخت برای گرمایش یک واحد مسکونی 100 متری، در زمستان نیاز به 2 بخاری گازسوز باشد، صنعتی سازی به واسطه فناوری هایی نظیر LSF ،ICF یا AAC موجب می شود برای گرمایش همان ساختمان ولو در مناطق سردسیر، یک بخاری گازسوز آن هم نه در تمام روز و نه با نهایت توان کفایت کند. علت چنین امری البته این است که مصالح سنتی مانند هبلکس تا 10 برابر بیشتر از مصالح صنعتی رسانای انرژی و حرارت هستند و در عوض مصالح نوین ساختمانی موجب آن می شود دیوارهایی داشته باشیم که تا حد امکان عایق حرارت باشند.

بی تردید صنعتی سازی هر چه بیشتر شناسانده شود، بیشتر گره از مشکلات صنعت مسکن کشور گشوده می شود و اگر برنامه ها خوب پیش برود و از همه مهم تر، بانک ها نیز یاری کنند، 7 تا 8 سال آینده می توان شاهد آن باشیم که حدود 70 درصد ساختمان سازی ها با استفاده از فناوری های نوین و به روش صنعتی سازی صورت پذیرد.